Je naam horen roepen

Een aantal dagen geleden wandelde ik ‘‘s ochtends vroeg de stad Zafra uit als ik plotsklaps mijn naam hoor roepen. Ik draai me om en zie Andreas naar me zwaaien. We hebben gisteren samen naar een oversteek van een riviertje gezocht om met droge voeten aan de overkant te komen. Helaas bleek daar ruim 1 km struinen door een akker voor nodig te zijn (en ook weer 1 km aan de overkant van het riviertje terug door nat gras). Wandelen door nat gras vinden mijn schoenen niet fijn dus ik eindigde alsnog met natte sokken in mijn schoenen 😊 volgende keer toch maar schoenen en sokken uit en door het water wandelen op slippers.  

Samen wandelen we richting het eerstvolgende dorp. Daar nemen we afscheid van elkaar: hij gaat een kop koffie drinken en ik koop bij de enige winkel die open is een chocolade taartje en wandel het dorp uit op zoek naar een mooie plek langs het pad om dit taartje op te eten. 

Afscheid nemen komt ook op deze Camino vaak voor: je trekt even met elkaar op en dan gaat ieder weer zijn eigen weg. Soms wandel je een paar dagen samen; andere keren is het een kort praatje of een gezamenlijk hapje eten. En heel vaak kom je elkaar op onverwachte plekken weer tegen. 
 

Na bijna 200 km wandelen ben ik vandaag in Merida aangekomen. Nog thuis had ik het bereiken van Merida hoog op mijn verlanglijstje staan: ben erg blij dat ik hier nu mag zijn. Komende dagen ga ik Merida bekijken (de stad heeft diverse opgravingen uit de Romeinse tijd: erg indrukwekkend!). Daarnaast ga ik bedenken of ik door ga wandelen naar Salamanca (300 km.verderop). Het moet mogelijk zijn om korte etappes te wandelen: langer dan 15 (Max 20) km vindt mijn nek niet fijn in dit vlakke landschap.